Hoe inspireert het verleden de toekomst?

Water is overal. Het stroomt letterlijk door ons lijf. Elk van ons heeft watermoleculen in zich die ooit door dino’s zijn gedronken, over de zeebodem zijn gespoeld en als regen zijn neergevallen. We zijn diep verbonden met water – het is ons, en wij zijn het. Toch is (toegang) tot schoon water en wateveiligheid niet vanzelfsprekend. Een verkenning van mogelijke toekomsten.

Ik zie het voor mijn ogen gebeuren. De ene vrouw verandert in een slechtvalk. De ander in een boom, een derde in een bever. De man blijft een man - uit de toekomst. In mijn workshops vinden dit soort metamorfoses zo vaak plaats dat ik er niet meer van opkijk. Je kunnen verplaatsen in een ander, mens of niet-mens, is essentieel voor toekomstdenken.

Er lijkt weinig ‘natuurlijks’ aan het complexe netwerk van 1,75 miljoen kilometer ondergrondse infrastructuur dat zich onder Nederland uitstrekt. De ondergrond is geen ongerepte wildernis, maar een hightech ecosysteem. De uitdaging: hoe kunnen we de bestaande complexiteit omarmen én tegelijkertijd verduurzamen? Dit vraagt om een fundamenteel andere kijk: de ondergrond niet als een passieve ruimte, maar als een dynamisch, relationeel systeem.

Elke keer als iemand, een kind, een beleidsmaker, een cultuureducator of ecoloog een toekomstverhaal maakt, wordt een zaadje gepland.

Ooit gehoord van de ‘Kikkerkoning’ van Taiwan? Ondernemer Chen Lu-He, werkt op zijn theeplantage samen met spinnen, sprinkhanen en thee om iets unieks te creëren: een honingthee. Planten en dieren zijn hierbij geen grondstoffen, maar partners.

Vroeger bouwde men kathedralen, maar wat is de erfenis van ónze generaties? We laten in de oceaan een plastic soep achter met eeuwigheidswaarde. Ironisch genoeg (maar niet bepaald verrassend) is juist ons kortetermijndenken de oorzaak van deze langertermijn erfenis. Hoe kunnen we ‘kathedralisch’ denken inzetten om betere voorouders te worden?