Water is overal. Het stroomt letterlijk door ons lijf. Elk van ons heeft watermoleculen in zich die ooit door dino’s zijn gedronken, over de zeebodem zijn gespoeld en als regen zijn neergevallen. We zijn diep verbonden met water – het is ons, en wij zijn het. Toch is (toegang) tot schoon water en wateveiligheid niet vanzelfsprekend. Een verkenning van mogelijke toekomsten.

Ik zie het voor mijn ogen gebeuren. De ene vrouw verandert in een slechtvalk. De ander in een boom, een derde in een bever. De man blijft een man - uit de toekomst. In mijn workshops vinden dit soort metamorfoses zo vaak plaats dat ik er niet meer van opkijk. Je kunnen verplaatsen in een ander, mens of niet-mens, is essentieel voor toekomstdenken.

Er lijkt weinig ‘natuurlijks’ aan het complexe netwerk van 1,75 miljoen kilometer ondergrondse infrastructuur dat zich onder Nederland uitstrekt. De ondergrond is geen ongerepte wildernis, maar een hightech ecosysteem. De uitdaging: hoe kunnen we de bestaande complexiteit omarmen én tegelijkertijd verduurzamen? Dit vraagt om een fundamenteel andere kijk: de ondergrond niet als een passieve ruimte, maar als een dynamisch, relationeel systeem.

Elke keer als iemand, een kind, een beleidsmaker, een cultuureducator of ecoloog een toekomstverhaal maakt, wordt een zaadje gepland.

Ooit gehoord van de ‘Kikkerkoning’ van Taiwan? Ondernemer Chen Lu-He, werkt op zijn theeplantage samen met spinnen, sprinkhanen en thee om iets unieks te creëren: een honingthee. Planten en dieren zijn hierbij geen grondstoffen, maar partners.

Vroeger bouwde men kathedralen, maar wat is de erfenis van ónze generaties? We laten in de oceaan een plastic soep achter met eeuwigheidswaarde. Ironisch genoeg (maar niet bepaald verrassend) is juist ons kortetermijndenken de oorzaak van deze langertermijn erfenis. Hoe kunnen we ‘kathedralisch’ denken inzetten om betere voorouders te worden?

In de nieuwste editie van COMPASS magazine, gepubliceerd door de Association of Professional Futurists (APF), staan de stemmen van vrouwen, in het bijzonder die uit het mondiale Zuiden, centraal. Deze uitgave is het resultaat van een speciale samenwerking tussen APF en Women Who Future(s).

Het is een slechte week voor het klimaat. Klimaatontkenner Donald Trump is verkozen tot president. Premier Dick Schoof laat verstek gaan op de klimaattop in Azerbeidzjan vanwege de rellen in Amsterdam, terwijl in het land in Sudan door hevige regens het land overstroomt en zich vermengt met olie van een gebroken pijplijn. Tijdens de conferentie Alice in Waterland verkennen waterschappers, aangemoedigd door de toekomstecoloog, de toekomst door de ogen van een fuut. Dit brengt me bij de vraag: hoe kijken we naar de toekomst? Door wiens ogen kijken we wel en door wiens ogen niet?

Water is overal om ons heen. Wij bestaan voor zo’n 60% uit water. We worden geboren uit water. Voor zo iets belangrijks, zorgen we slecht voor water. Europa kampt met complexe wateruitdagingen, die in de toekomst alleen maar groter worden. Future Lives of Oceans and Waters (FLOW) is Europees programma dat jongeren uit heel Europa samenbrengt om hun visie om oplossingen en ‘blueprints’ te formuleren met uitvoerbare strategieën.

Steden worden vaak gezien als een puur menselijk domein, maar wat als we deze plekken opnieuw vormgeven als een natuurgebied? Toekomstdenken en storytelling vanuit meer-dan-menselijk perspectief zijn krachtige tools om andere perspectieven mee te nemen in het het ontwerp van steden.

Stel je een wereld voor waarin elke geboorte een positieve ervaring is. Ik startte het internationale project Birth Futures in 2022 om de geboortezorg samen met verloskundigen en jonge ouders te herontwerpen. Hoe zou het zijn om te bevallen met technologie die fysiologische geboorte ondersteunt? Hoe zou het zijn als de hele gemeenschap betrokken is bij de ontwikkeling van nieuw leven? Welke rol heeft technologie als holografie en AI? In de Birth Futures zine delen we toekomstscenario’s die zijn gemaakt met verloskundigen en jonge ouders in Peru, India en Nederland.