Deze zomer neem ik je mee naar een curieuze toekomstwereld waarin de zee door de Peel rolt, alle smartphones zijn verdronken, en meeuwen de dienst uitmaken. Climate fiction van Limburgse bodem.

Kunnen we het myceliumnetwerk nabootsen om een ander ecosysteem voor geboortezorg te bedenken dat inclusief, gemeenschapsgericht is en de neonatale en moederlijke uitkomsten verbetert? Zeven schimmelstrategieën en hun implicaties voor het ontwerpen van ondersteunende en inclusieve geboorte-ecologieën.

Hoe bouw je een netwerk, net zoals de natuur dat doet? Met biomimicry boots je natuurlijke netwerken en systemen na. Verfrissend, want je doorbreekt het lineaire en hiërarchische denken dat we zo gewoon dat we ons bijna geen andere structuren kunnen voorstellen. Wat dacht je van een data-infrastructuur geïnspireerd door een rivier, inktvis of schimmel?

Hoe gaan we om met verlies dat groter is dan onszelf? Met verdwijnende landschappen, uitstervende soorten en de impact van klimaatverandering op ons dagelijks leven?

Water is de grote verbinder. Hier komen soorten samen om te drinken, zich voort te planten, te wonen en (elkaar) te eten. Water inspireert mensen tot soortinclusief bouwen, zoals ze al eeuwenlang doen in de Kabata dorpen, zoals Harie Shozu no Sata (Dorp van het Levende Water), Japan.

Technologie fascineert mij net zoveel als de natuur. De esthetiek, de mogelijkheden van beiden zijn haast verblindend. En in die verblinding zit hem ook het gevaar. Want waar de een ons in slaap sust naar een prachtig gehallucineerde droom, neemt de ander is mee naar een instortende realiteit.