Luisteren naar de toekomst
Wat we vandaag doen en beslissen heeft gevolgen voor generaties tot honderden jaren in de toekomst. Hoe maken we ruimte voor de stem van de toekomstige generatie, de stemmen van beken, rivieren en bomen?Stond ik daar, met kerstlichtjes om mijn nek, en een groepje mensen om me heen dat aandachtig luisterde naar de stem van de Kabroekse beek – ingesproken door mijn schoonmoeder. Onderweg luisterden we naar de verhalen van beken, (mopperende) bomen en kinderen uit het jaar 2126. Daarna bespraken we hoe wij zelf de toekomst willen vormen.
De beuk en de plataanDe wandeling voerde ons door mijn Limburgse dorp, waar we niet alleen naar elkaar luisterden, maar ook naar twee bomen, Gus (de bruine beuk) en Tanus (de plataan), die al eeuwenlang een ondergronds gesprek voeren aan de Gasthuisstraat in Horst, in het Seerums en Horster dialect. We hoorden een kind uit de toekomst en ‘offerden’ onze goede intenties aan de Kabroekse beek, geschreven op composteerbare hedera-blaadjes.
Ik organiseerde deze toekomstwandeling voor de lokale politieke partij Perspectief. Ik wilde laten zien hoe de toekomst eruit kan zien als we samenwerken aan een wereld die meer verbonden is. Een wereld waarin we zorg dragen voor elkaar en voor de natuur om ons heen. Een wereld waarin we luisteren naar wat nog niet gezegd is, maar wel belangrijk is.
Stem van de natuur en de toekomstige generatieDe Kabroekse Beek sprak: ‘Als je zo oud bent als ik, als je als waterdamp over de hele wereld bent gereisd om altijd maar weer terug te keren in dit ouwe beekje, dan zie je dat alles met elkaar verbonden is en in ritmische golven opnieuw gebeurt.’
De wandeling begon om 19 uur bij het Vijverpark in Horst en duurde anderhalf uur. Het was een avond van verbinding, van luisteren, en van het vormgeven aan een toekomst die we samen kunnen creëren. Want de vraag blijft: hoe maken we ruimte voor de stemmen die nog niet gehoord worden?