Magnolia: tijdgenoot van dinsaurussen
Als je dit leest kijk je nooit meer hetzelfde naar een tulpenboom. Deze in kleur ontplofte lentebloeiers zijn ouder dan de T. rex. Ze werden 60 miljoen jaar geleden gegeten door de Triceratops maar zijn waarschijnlijk nog 30 miljoen jaar ouder dan mijn favoriete dinosaurussoort.
In die tijd bestonden er nog geen bijen, dus wie zorgde voor de bestuiving? Dat deden dus kevers en vliegen. Die stevige, leerachtige bloembladen heeft de magnolia dan ook ontwikkeld om zich te wapenen tegen de knaagkracht van hongerige kevers.
Slimme samenwerking
De tulpenboom en kever werken trouwens op een bijzondere manier samen. Om zelfbestuiving te voorkomen, opent de bloem zich ‘s ochtends en lokt kevers met haar geurige nectar. ‘s Avonds sluit de bloem de kever op door haar blaadjes te sluiten, zodat die het stuifmeel op de plakkerige stampers (vrouwelijke bloemdelen) smeert. Daarna sluiten de stampers zich en worden de meeldraden (mannelijk) actief en wordt de kever met vers stuifmeel bedekt. Dat stuifmeelpakketje neemt de kever de volgende dag mee naar een volgende bloem.
Biomimicry
De tijdgevoelige opening en sluiting van de magnoliabloem is een in 95 miljoen jaar evolutie geperfectioneerde strategie van de tulpenboom en inspireerde een door daglicht aangdreven bloemvormig shaduwsysteem. De biologisch afbreekbare lijm van de stampers wordt nagebootst in chirurgische lijm.